PORADY ZWIĄZKOWE - POMOC PSYCHOLOGICZNA - ARTYKUŁY I FELIETONY NIE TYLKO O RELACJACH

Odkochaj się i ruszaj dalej

Jak się odkochać? Rozstanie w fazie silnego zakochania bywa bardzo niebezpieczne. To naprawdę nie najlepszy moment na podejmowanie takich kroków. Jednak nie wszystko można powstrzymać. Czasem o rozstaniu decyduje tylko jedna strona. Albo jeszcze gorzej – los.

Jak się odkochać

Rozstanie w fazie zakochania wiąże się z ryzykiem, że będziemy niepotrzebnie idealizować odchodzącego partnera, a nawet cały związek. Niestety utrudnia to przejście przez bolesne doświadczenie, przedłuża trwanie cierpienia, a czasem zatrzymuje nas w martwym punkcie na lata.

Dwie najczęściej spotykane konsekwencje rozłąki osób, z których co najmniej jedna pozostaje w fazie silnego zakochania

1. Decyzja o nieangażowaniu się w żadne damsko-męskie relacje, czyli życie w pojedynkę

Jedna z moich klientek – Iwona – od wielu lat żyje sama. Jej mąż zginął w wypadku samochodowym. Została z dwoma dorosłymi dziś już synami. Z nikim się nie związała. Żyje zgodnie ze swoimi wartościami – ślubowała miłość do grobowej deski, a postanowiła być tej miłości wierna dużo dłużej.

Iwona i jej mąż byli młodym, szczęśliwym małżeństwem z dwójką małych dzieci. Kobieta wspomina chwile spędzone z ukochanym, opowiada o łączącym ich głębokim uczuciu. Mam wrażenie, że mimo upływu lat, żyje nim nadal.

Po tragicznym wypadku przecierpiała swoje, ale opieka nad synami zmusiła ją do skupienia się na teraźniejszości. W kolejny związek nigdy nie próbowała wchodzić. Nie chciała. Twierdzi, że nawet nie przyszło jej to na myśl. Żyje ze wspomnieniem swojej największej miłości. I to wspomnienie wystarcza. Najważniejsze, że jest szczęśliwa. Wierzę jej. Wierzę, że przerwany w szczęśliwym momencie związek można „zabalsamować”, utrwalić, zatrzymać w czasie. Choć przebiega już tylko w pojedynkę.

Nigdy nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy tego małżeństwa, gdyby do wypadku nie doszło. Może dziś byliby oboje jeszcze szczęśliwsi, bogatsi o doświadczenia lat wspólnego życia we dwoje. A może po wyfrunięciu dzieci z gniazda, rozeszliby się. Może rozstaliby się nawet dużo wcześniej – w wyniku spadku wzajemnej fascynacji lub powołując się na niedopasowanie charakterów. Tego się nigdy nie dowiemy. Jedno jest pewne – Iwona kocha. Uczucia z tamtych lat są w niej ciągle żywe. 

2. Wejście w związek, który nie satysfakcjonuje, ponieważ myśli krążą wokół poprzedniego

Historia Iwony jest jedną z niewielu, na podstawie których możemy uznać, że „miłość trwa” i daje siłę. Historie innych osób miewają bardziej smutny przebieg. Pomyśl, jak bardzo cierpi osoba, która kochała i została porzucona. Świadomie porzucona. Jej niezgoda na odejście partnera wydaje się być zrozumiała. Ale idealizowanie tego partnera, porównywanie z nim kolejnych, spotykanych na swojej drodze osób, już nie.

Jeśli nawet potrafimy zrozumieć mechanizm spowodowany przerwaniem związku w momencie silnego zakochania, to jednak mamy poczucie, że jest on fałszywy i nieprzystosowawczy, a osoba żyjąca w ten sposób niejako na własne życzenie samooszukuje się i blokuje. Nawet jeśli decyduje się na nową relację, to nie jest w stanie w pełni dać jej szansę. Czasem otwarcie mówi o związku formalnym czy małżeństwie z rozsądku. Oczywiście da się to opanować, można uwolnić się od wracania do przeszłości, której już nie ma, i prawdziwie zakochać się w nowo poznanej osobie, jednak trzeba podjąć świadomy ku temu wysiłek.

Przeżyć razem więcej niż zakochanie

Jedną z najgorszych rzeczy, która może przytrafić się związkowi, jest to, kiedy kończy się on w tym samym momencie, w jakim kończą się wszystkie bajki – zakochali się, pobrali, mieli żyć długo i szczęśliwie. Koniec. Kropka. Ciąg dalszy nie nastąpi.

Nie masz szansy sprawdzić, czy naprawdę taki właśnie byłby przebieg zdarzeń. Nie masz sposobności przekonać się. A w Twoim związku było za mało okazji, aby skonfrontować się z konfliktami, problemami, różnicą zdań, kłótniami albo rutyną i nudą, bo jeszcze to wszystko nie zdążyło nadejść. Najgorsze jest to, że dziś nie dajesz sobie szansy na wejście w kolejną głęboką relację, bo według Ciebie właśnie tamta była relacją z potencjałem, związkiem „idealnym”.

Jeżeli losy potoczyły się tak, że nie udało Ci się przeskoczyć do następnej fazy i nie było Ci dane przejść również przez etap spadku zauroczenia, pierwszych kryzysów, budowania się intymności i przywiązania, ale poza fazą intensywnego zakochania, to niestety możesz utknąć na długo w utopii.

Albo staniesz się osobą bezsilną względem swojego uczucia, ale w gruncie rzeczy szczęśliwą jak Iwona, albo będziesz szukać odpowiedzi na pytanie – jak się odkochać? Lepiej też powstrzymać się w tym momencie od wchodzenia w związek, z którego nie będziesz czerpać radości. Przynajmniej zanim nie wyrwiesz się z aktualnego stanu.

Nie zaprzeczysz swojemu cierpieniu, ale możesz je przerwać, opanować

Uczucia mają uwalniać, rozwijać, a nie więzić czy ograniczać. Dookoła słyszymy, aby kierować się głosem serca. Ale nawet serce powinno czasem pójść po rozum do głowy. Jeśli osoba, w której ulokowałaś/łeś swoje uczucia opuszcza Cię, wybiera inną drogę życia, najrozsądniejsze wydaje się pomóc sobie uwolnić się. Zamiast pielęgnować uczucia i podsycać swoje cierpienie, lepiej dopuścić do siebie emocje, przeżyć je, a następnie racjonalnie przepracować sytuację, odreagować i zostawić za sobą.


Przeczytaj też: Wszystkich można zastąpić. Na szczęście nie wszystkich trzeba.

 

Każda faza związku są dobra. Każda jest potrzebna. I zakochanie, i dalsze etapy. Choć rzeczywiście rozstanie w momencie silnej fascynacji przynosi często więcej cierpienia niż rozstanie po latach wspólnego życia. Paradoksalnie.


Przepiękny utwór.
A praca nad sobą polega na tym, aby w końcu móc zaśpiewać inaczej:
Odchodząc… zostaw mnie.

 

Dlatego zakochanym nastolatkom lepiej umożliwić przejście wszystkich etapów (nawet, jeśli jako rodzice czy przyjaciele widzimy, że znajomości te nie rokują dobrze), a następnie pozwolić im rozczarować się i rozstać. Choć bywa oczywiście, że nawet w tym wieku nawiązują się trwałe relacje.

A dorosłych zachęcam do przyglądania się sobie (swoim myślom, uczuciom, zachowaniom) i do podejmowania prób zrozumienia siebie. Niech to będzie oczywiste, że każda zraniona osoba ma prawo przechodzić trudny czas niezgody na to, co się stało – czas buntu, złości, a następnie smutku. Dobrze też zdawać sobie sprawę, że jeszcze długo po takim wydarzeniu może towarzyszyć nam nieracjonalne myślenie. O tym, że jest ono nieracjonalne dowiadujemy się często dopiero po latach.

Strata jednej ukochanej osoby przechodzi w stratę kilku kolejnych lat

W końcu przychodzi refleksja – po co tak długo pielęgnowałam/łem te uczucia, czy warto było roztrząsać je w sobie stale od nowa, czemu nie zabrałam/łem się za to wcześniej? Niektórzy mają wówczas poczucie już nie straty ukochanej osoby, ale utraty kilku kolejnych lat. A także poczucie straty czasu i wielu okazji, jakie niosło życie.

Słyszę wtedy: Nie dałem szansy wspaniałej kobiecie, która pojawiła się w moim życiu. Dziś żałuję, ale wtedy nie byłem na to gotowy. Nie byłem sobą. Albo: Straciłam najlepsze lata życia. Jak głupia. Zafiksowałam się na tym, że albo on, albo nikt inny. Może poznalibyśmy się z Marcinem (jej obecny mąż) dużo wcześniej. Kilka lat kompletnie zmarnowałam.

Są takie chwile, kiedy rozum musi się zająć sercem. Po latach serce będzie mu za to wdzięczne. Zapewniam
Jak poradzić sobie z rozstaniem

Nawet jeśli z jakiegoś powodu rozstaniesz się w momencie dużego zaangażowania, głębokiego uczucia, silnej fascynacji, ogromnych nadziei na wspólne życie, myśl rozsądnie. Wiem, że to dużo kosztuje. Wiele wtedy trzeba w sobie przełamać. Ale nie zatrzymuj się. Pozwól odejść tym, którzy odeszli. Daj szansę tym, którzy są i chcą Cię kochać.

 


Podoba Ci się ten wpis?

Udostępnij go znajomym. A jeśli chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych artykułach, zapisz się do NEWSLETTERA.

 


Zenbox.pl
MalinowaTv na YouTube